Bezpieczeństwo w technologii SMR
  • Dlaczego technologia SMR jest bezpieczna?
  • Czy to prawda, że wyłączenie i chłodzenie reaktora zapewniają prawa przyrody?
  • Czym jest tzw. „bezpieczeństwo w głąb”?

Wiemy, że wprowadzanie technologii SMR może powodować wiele pytań, dlatego na bieżąco odpowiadamy na wszystkie nurtujące kwestie. Dziś przyjrzymy się poszczególnym barierom w reaktorze SMR, które zapewniają jego bezpieczeństwo.

Technologia SMR-ów wykorzystuje w sposób nowoczesny i efektywny tzw. pasywne mechanizmy bezpieczeństwa. Oznacza to, że do awaryjnego wyłączenia reaktora i do skutecznego chłodzenia wyłączonego reaktora nie potrzebna jest żadna interwencja operatora, niepotrzebny jest również prąd elektryczny dostarczany w starszych typach reaktorów przez agregaty diesla. Wyłączenie i chłodzenie reaktora zapewniają prawa przyrody, np. wrzenie wody działa jak pompa, przepychając wodę przez wymienniki ciepła i odbierająca ciepło z rdzenia reaktora, stabilizując jego temperaturę na bezpiecznym poziomie. Naturalną cyrkulację wewnątrz rdzenia zapewnia różnica gęstości pomiędzy chłodną a gorącą wodą.

Ponadto filozofią bezpieczeństwa nowoczesnych reaktorów SMR jest tzw. „bezpieczeństwo w głąb” czyli oparte na niezależnych od siebie barierach bezpieczeństwa, które zapobiegają skutecznie uwolnieniu się jakichkolwiek substancji promieniotwórczych do otoczenia. Barierą pierwszą jest materiał pastylki paliwowej. Pastylki paliwowe to małe cylindry o średnicy ok. 1 cm i podobnej wysokości. Jest to materiał ceramiczny, spieczony dwutlenek uranu, o dobrych właściwościach termicznych i zatrzymujący wewnątrz ogromną większość radioaktywnych produktów rozszczepienia. Bariera druga, to metalowe rurki, tzw. koszulki, w których ułożone są pastylki paliwowe. Koszulki zapobiegają wydostaniu się jakichkolwiek materiałów radioaktywnych do otaczającej, chłodzącej wody. Barierą trzecią jest ciśnieniowy zbiornik reaktora wykonany ze stali nierdzewnej o grubości ok. 15-18 cm, wytrzymujący wysokie ciśnienia i wysokie temperatury. Zbiornik ciśnieniowy to kolejna bariera zapobiegająca uwalnianiu materiałów radioaktywnych. Barierą czwartą jest tzw. obudowa bezpieczeństwa reaktora, czyli bardzo wytrzymała konstrukcja, w której umieszczony jest zbiornik ciśnieniowy reaktora. Obudowa bezpieczeństwa chroni także reaktor przed zewnętrznymi zagrożeniami, wytrzymuje uderzenie dużego samolotu pasażerskiego czy np. meteorytu, których odłamki docierają czasem do Ziemi. Bariera piątą jest sam budynek reaktora, to także bardzo wytrzymała konstrukcja betonowo-stalowa, z ciągłym monitorowaniem poziomu radioaktywności. Powietrze jest dokładnie filtrowane przed opuszczeniem budynku, żadne płyny czy inne materiały promieniotwórcze nie mogą w sposób niekontrolowany przeniknąć do z otoczenia.